Valentijnsdag. Maar dan anders.

Een koude regenachtige zondagmiddag.
Naomi en ik zitten bij Van der Valk. We eten soep met een broodje. Samen! Directe aandacht voor Naomi. Ze is rustig en geniet. Fijn, de laatste tijd gaat het weleens anders.

Als de maaltijd voor ons staat is haar aandacht bij het eten. Maar als we tussendoor wachten houdt ze nauwlettend de gasten in de gaten die langs ons tafeltje lopen.

 Regelmatig maakt ze opmerkingen als: ‘Die mensen gaan hier ook eten hè?’ Of: ‘Die gaan weer naar huis.’
Zo ook bij het voorbij gaan van een man en vrouw, hand in hand. Naomi merkt op: ‘Die zijn verliefd!’ ‘Dat denk ik ook. Hoe zie je dat?’ ‘Ze hebben elkaars hand vast’, zegt Naomi.

Later komt hetzelfde stel weer langs ons tafeltje gelopen. Nu innig gearmd. Naomi zegt ad rem: ‘Een fijne Valentijnsdag!’ Het stel is verrast en kijkt lachend om. De man zegt: ‘Jullie ook hoor!’ Ik zeg: ‘Dank je, wij vieren ook Valentijnsdag, wij vinden elkaar ook heel lief.’
Bij de deur naar buiten kijkt het stel nog even om met een blik van verstandhouding.

Naomi kijkt naar mij vraagt zich hardop af: ‘Mocht ik dat wel zeggen?’ ‘Natuurlijk lieverd. Dit is prachtig. Ik vond het heel lief van jou. Die mensen vonden het ook leuk.’ Na een korte stilte zegt ze: ‘Ik ben jouw dochter hè? Ik zit in jouw hart, hè?’ Zeker kind, altijd!

Even later lopen we hand in hand naar de auto. Bij lieve situaties als deze en wanneer ze zich niet veilig voelt of iets spannend vindt, zoekt Naomi tijdens het lopen mijn hand op. ‘Wij lopen nu net als die mensen hè?’ ‘Ja meid, net als die mensen’. Maar dan anders, denk ik in mezelf.

Wanneer ik terugga naar Groningen zwaait Naomi mij goedgemutst vanachter haar slaapkamerraam uit, met allerlei gebaren en tekens in de vorm van een hart. Ze heeft mij een cd meegegeven, met liedjes van K3. Nu heb ik haar muziek bij me. Zo drukt zij verbondenheid en liefde uit. Haar taal! Ik probeer haar te verstaan.

Zo doen we dit, Naomi en ik.
Met recht een waardevolle Valentijnsdag. Maar dan net anders!

Deel dit: